Accidents Do Happen
Excuse Me Is someone care about me? Is someone has feelings for me? I am the only person who misses everyone. Who will miss me? Please Miss Me. :-< " I Just Don't Care If Anyone Doesn't Like Me...! I Was Not Put One Earth To Entertain Everyone...!" عشقت را بر پرتگاه منشان چرا که بلند است آن! من با عشق به تو، تنها به میعادگاهم می آیم ، اما این من ، در ظلمت کیست کنار می آیم تا از او دوری کنم ، اما نمی توانم از او بگریزم ، او وجود کوچک خود من است ، آقا و سرور من . حیا و شرمندگی نمی شناسد و شرمنده ام که همراه با او به درگاه تو آمده ام . آسمان برای گرفتن ماه تله نمی گذارد،آزادی خود ماه است که او را پایبند می کند . اگر انتظار و توقع نداشته باشی همه دوست تو اند . خشم زن مانند الماس است می درخشد اما نمی سوزاند . امید، نان روزانه آدمی است . رنج هست، مرگ هست، اندوه جدایی هست، اما آرامش نیز هست، شادی هست، خدا هست.
زندگی، همچون رودی بزرگ، جاودانه روان است . زندگی همچون رودی بزرگ كه به دریا می رود، دامان خدا را می جوید . خورشید هنوز طلوع میكند فانوس ستارگان هنوز از سقف شب آویخته است : بهار مدام می خرامد و دامن سبزش را بر زمین می كشد : امواج دریا، آواز می خوانند، بر می خیزند و خود را در آغوش ساحل گم میكنند. گل ها باز می شوند و جلوه می كنند و می روند . نیستی نیست . هستی هست . پایان نیست. راه هست.
تولد هر كودك، نشان آن است كه : خدا هنوز از انسان ناامید نشده است . بیا… همان گونه كه هستی بیا دیر مكن… گیسوان مواجت آشفته فرق مویت پاشیده. بیا دلگیر مشو بیا همان گونه كه هستی بیا دیر مكن چمن ها را پایمال كرده به سرعت بیا. اگر چه مروارید های گردنبندت بیفتد و گم شود. باز بیا و دلگیر مشو از كشتزارها بیا، تندتر بیا… ابرهایی كه آسمان را پوشیده است می بینی در طول رود كه در آن دیده می شود. دسته پرندگان وحشی در پروازند. بادی كه از روی چمن ها می گذرد و هر آن شدت می گیرد باد آن را خاموش خواهد كرد چه كسی می تواند تردید داشته باشد كه به ابروان و مژگانت سرمه نپاشیده ای زیرا دیدگان طوفانیت از ابرهای بارانی هم سیاه ترند اگر هنوز حلقه ی گل بافته نشده، چه مانعی دارد؟ اگر زنجیر طلایت هم بسته نشده آن هم بماند آسمان از ابر آكنده است دیر شده همان گونه كه هستی بیا… بیا فقط بیا… (بخشی از نامه ی رابیندرانات تاگور به همسرش) مرغان آواره تابستان به کناره پنجره ام می آیند آواز می خوانند و پر می کشند. برگهای زرد خاموش خزان آه می کشند و به زمین فرو می ریزند ای گروه کوچک آوارگان جهان ردّ پاهاتان را بر کلامم جا بگذارید. جهان برای عشقش پرده عظمت بر چهره بر می دارد کوچک می شود * مانا یک ترانه مانا یک بوسه جاودانه. لبخند های خاک اشکهایش را شکوفا نگاه می دارد. صحرای قدرتمند می سوزد از عشق یک پر علف که می جنبد و می خندد و دور می شود. * ای زیبا خود را در عشق بیاب نه در چاپلوسی آینه. * دلم امواجش را به ساحل جهان می کوبد و گریان بر آن می نویسد: "دوستت دارم" * زندگی توانگریش را به ثروت جهان و ارزشش را به دولت عشق می یابد. * آبشار می خواند "چون رها شوم، ترانه ام را خواهم یافت" * توفان گرد باد بی راهه می رود به جست و جو کوتاه ترین راه و ناگاه این جستجو در هیچ گاه به آخر می رسد. خدا به انسان می گوید: "شفایت می دهم چرا که آسیبت می رسانم. دوستت دارم چرا که مکافاتت می کنم." * نمی توانم گفت که چرا این دل اندک اندک زار و نزار می شود * نیازهای کوچکی دارد که هرگز نمی خواهد یا نمی داند یا به یاد نمی آورد. ابیاتی از مرغان آواره اثر رابیندرات تاگور
You Said You Didn't Want To See Me Hurt,
Does That Means You Closed Your Eyes
When I CRIED FOR YOU......
I Cry Because I Know
و خدا بود و، با او، عدم،و عدم گوش نداشت ...
و حرفهایی هست برای نگفتن!
در آغاز هیچ نبود، کلمه بود و آن کلمه خدا بود.
و کلمه، بی زبانی که بخواندش، و بی اندیشه ای که بداندش، چگونه می تواند بود؟
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود،
و با نبودن، چگونه می توان بودن؟
و خدا بود و، با او، عدم،
و عدم گوش نداشت،
حرفهایی هست برای گفتن،
که اگر گوشی نبود، نمی گوییم،
و حرفهایی هست برای نگفتن،
حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند.
حرفهایی شگفت، زیبا و اهورایی همین هایند،
و سرمایه ماورایی هرکسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد،
حرفهای بیتاب و طاقت فرسا،
که همچون زبانه های بیقرار آتشند،
و کلماتش، هریک، انفجاری را به بند کشیده اند،
کلماتی که پاره های بودن آدمی اند...
اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند،
اگر یافتند، یافته می شوند...
و ...
کلماتی که پاره های بودن آدمی اند...اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند،
اگر یافتند، یافته می شوند...
در صمیم وجدان او، آرام می گیرند.
و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند،
واگراوراگم کردند، روح راازدورن به آتش می کشندو، دمادم، حریق های دهشتناک عذاب
برمی افروزند.
و خدا، برای نگفتن حرفهای بسیار داشت،
که در بیکرانگی دلش موج می زد و بیقرارش می کرد.
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟
هرکسی گمشده ای دارد،
و خدا گمشده ای داشت.
هرکسی دوتاست و خدا یکی بود.
هرکسی، به اندازه ای که احساسش می کنند، هست.
هرکسی را نه بدانگونه که هست، احساس می کنند.
بدانگونه که احساسش می کنند، هست.
انسان یک لفظ است،
که بر زبان آشنا می گذرد،
و بودن خویش را از زبان دوست، می شنود..
هرکسی کلمه ای است:
که از عقیم ماندن می هراسد،
و در خفقان جنین، خون می خورد،
و کلمه مسیح است،
و در آغاز، هیچ نبود،
کلمه بود،
و آن کلمه، خدا بود
| Design By : Mihantheme |
