خدايا کفر نمي‌گويم
 پريشانم
 چه مي‌خواهي‌ تو از جانم؟!
 مرا بي‌‌آنکه خود خواهم، اسير زندگي ‌کردي
 خداوندا!
 اگر روزي ‌زعرش خود به زير آيي
 لباس فقر پوشي
 غرورت را براي ‌تکه ناني
‌ به زير پاي‌ نامردان بياندازي‌
 و شب آهسته و خسته
 تهي‌ دست و زبان بسته
 به سوي ‌خانه باز آيي
 زمين و آسمان را کفر مي‌گويي
 نمي‌گويي؟!
 خداوندا!
 اگر در روز گرماخيز تابستان
 تنت بر سايه‌ي ‌ديوار بگشايي
 لبت بر کاسه‌ي‌ مسي‌ قير اندود بگذاري
 و قدري آن طرف‌تر
 عمارت‌هاي ‌مرمرين بيني‌
 و اعصابت براي‌ سکه‌اي‌ اين ‌سو و آن ‌سو در روان باشد
 زمين و آسمان را کفر مي‌گويي
 نمي‌گويي؟!
 خداوندا!
 اگر روزي‌ بشر گردي‌
 ز حال بندگانت با خبر گردي‌
 پشيمان مي‌شوي‌ از قصه خلقت، از اين بودن، از اين بدعت
 خداوندا تو مسئولي.
 خداوندا تو مي‌داني‌ که انسان بودن و ماندن
 در اين دنيا چه دشوار است،
 چه رنجي ‌مي‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است 
   

علی شریعتی

(ارسالی از جناب X :دی)

 پ.ن:

      خداوند لبخند زد و از لبخند او دختر افریده شد

 لبخندهای زیبای خدا روزتون مبارک

استادى از شاگردانش پرسيد: چرا ما وقتى عصبانى هستيم داد مي‌زنيم؟ چرا مردم هنگامى که خشمگين هستند صدايشان را بلند مي‌کنند و سر هم داد مي‌کشند؟

شاگردان فکرى کردند و يکى از آن‌ها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسرديمان را از دست مي‌دهيم.

در بیمارستانی ، دو مرد بیمار در یك اتاق بستری بودند.

یكی از بیماران اجازه داشت كه هر روز بعد از ظهر یك ساعت روی تختش بنشیند .

اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تكانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد.

آنها ساعت ها با یكدیگر صحبت می كردند، از همسر، خانواده، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می زدند.

پرستار پاسخ داد: شاید او می خواسته به تو قوت قلب بدهد. چون آن مرد اصلا نابینا بود و حتی نمی توانست دیوار را ببیند

حضور هیچ كس در زندگی ما اتفاقی نیست، خداوند..
 در هر حضوری رازی را بر كمال ما پنهان كرده است.
خوشا به حال ما اگر آن راز را دریابیم...!

به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ،تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم .

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ تشنگی آرزوهایت دعا کردم .

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس،تورا از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم .

و تو در پاسخ آبی ترین موج تنمنای دلم گفتی :دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویائی و من تنها برای دیدن  زیبایی آن چشم،تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم .

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور از تلخ و غمگینت،حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم .

نمی دانم چرا رفتی ...نمی دانم چرا...؟ شاید خطا کردم

و تو بسی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا....تا کی...برای چه...ولی رفتی ....

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم جنس باران شد

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کر من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت- کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد ...

و بعد از رفتنت دریا چه بغض کرد کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد .

هنوز آشفته چشمان توام بر گرد

 ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

میان این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید.

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم.

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید،کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاییزی ترین  ویرانه ی یک دل،نمی دانم چرا؟

شاید به رسم عادت پروانگیمان،باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

دوستت دارم.....

            دوستم بدار ....

                  شاید  فردایی برای دوست داشتن نباشد ...

پ . ن : سقوط هواپیمای مسافربری رو به همه تسلیت میگم.

شاعر وفرشته ای با هم دوست شدند ...

فرشته پری به شاعر داد و شاعر ، شعری به فرشته ...

شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعر هایش بوی آسمان گرفت .

فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه ی عشق گرفت ...

خدا گفت : دیگر تمام شد ...

دیگر زندگی برای هر دوی شما دشوار می شود ...

 شاعری که بوی آسمان را بشوند ، زمین برایش کوچک است و

فرشته ای که مزه ی عشق را بچشد ، آسمان برایش کوچک ...

به سادگی ترس و باران ...
و درست به همین شكل ساده همراهی ما آغاز شد ،

باران می بارید ، گیج از بوی خاك و باران ، در میان بی پناهی خود ایستاده بودم كه او از راه رسید و امنیت جترش را با من قسمت كرد

گفت : سلام ،"
من شیطانم و از دیدار با شما خوشبختم "

و درست به همین شكل ساده دوستی ما آغاز شد .

روزی كشیش جوانی با استادش كه بسیار با تجربه و دانا بود، در باغی قدم می زدند.

او در مورد خداوند و آن چه برایش مقدر كرده بود، كمی تردید داشت.

 بدین منظور از استادش راهنمایی خواست.

 كشیش دانا سكوت كرد، تا این كه به بوته گل رزی رسیدند.

در آن زمان، او غنچه گلی را به شاگردش داد و از او خواست آن را بدون این كه گلبرگ هایش پاره شود، باز كند.

كشیش جوان بسیار متعجب شد و در این فكر بود كه باز كردن غنچه گل، چه ربطی به سوال او دارد ولی به خاطر احترام زیادی كه برای استادش قائل بود، سعی كرد آن را انجام دهد.

به زودی با وجود تمام تلاشش، متوجه شد كه از عهده این كار بر نمی آید.

استاد دانا با ملاحظه درماندگی او، شروع به زمزمه ابیات زیر كرد:

آن فقط یك غنچه است

گلی از طرح خدا

كه بسی مرموز است.

راز بشكفتن گل، بر من و تو پیدا نیست

می گشاید آن را به چه زیبایی

 و

افسوس

كه در دست من آن می میرد.

گل، نشانی ست ز اسرار خدا

می ستایم او را در همه وقت و زمان

هم چنان یك غنچه كه به آرامی و ناز

 در سكوتی سنگین می شود یك گل ناز *

بیایید با توجه به زیباییها و خوبی های كوچك فراوانی كه در پیرامون ماست نگاهمان را زیباتر كنیم. زندگی را دریابیم، با هم صادق باشیم، دوست بداریم و عاشق باشیم.

 به خالق عشق و فرشته های مهربونش میسپارمتون.

هر كسی بذر گلی زیبا را در دل دارد

هر كسی بذر نیلوفری خاص را در مرداب درون دارد

اما تعداد معدود و اندك توانسته اند آن بذر را برویانند

و استعدادهای نهفته خود را شكوفا كنند.

قلب‌ دختر از عشق‌ بود، پاهایش‌ از استواری‌ و دست‌هایش‌ از دعا.

اما شیطان‌ از عشق‌ و استواری‌ و دعا متنفر بود.

پس‌ كیسه‌ شرارتش‌ را گشود و محكم‌ترین‌ ریسمانش‌ را به‌ در كشید. ریسمان‌ ناامیدی‌ را.

ناامیدی‌ را دور زندگی‌ دختر پیچید، دور قلب‌ و استواری‌ و دعاهایش.

 ناامیدی‌ پیله‌ای‌ شد و دختر، كرم‌ كوچك‌ ناتوانی.

خدا فرشته‌های‌ امید را فرستاد، تا كلاف‌ ناامیدی‌ را باز كنند، اما دختر به‌ فرشته‌ها كمك‌ نمی‌كرد.

دختر پیله‌ گره‌ گره‌اش‌ را چسبیده‌ بود و می‌گفت: نه، باز نمی‌شود. هیچ‌ وقت‌ باز نمی‌شود.

شیطان‌ می‌خندید و دور كلاف‌ ناامیدی‌ می‌چرخید.

شیطان‌ بود كه‌ می‌گفت: نه، باز نمی‌شود، هیچ‌ وقت‌ باز نمی‌شود.

خدا پروانه‌ای‌ را فرستاد، تا پیامی‌ را به‌ دختر برساند.

پروانه‌ بر شانه‌های‌ رنجور دختر نشست‌ و دختر به‌ یاد آورد كه‌ این‌ پروانه‌ نیز زمانی‌ كرم‌ كوچكی‌ بود گرفتار در پیله‌ای.

اما اگر كرمی‌ می‌تواند از پیله‌اش‌ به‌ درآید، پس‌ انسان‌ نیز می‌تواند.

خدا گفت: نخستین‌ گره‌ را تو باز كن‌ تا فرشته‌ها گره‌های‌ دیگر را.

دختر نخستین‌ گره‌ را باز كرد...

و دیری‌ نگذشت‌ كه‌ دیگر نه‌ گره‌ای‌ بود و نه‌ پیله‌ و نه‌ كلافی.

هنگامی‌ كه‌ دختر از پیله‌ ناامیدی‌ به‌ درآمد، شیطان‌ مدت‌ها بود كه‌ گریخته‌ بود.

روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت :

" می آید ، من تنها گوشی هستم كه غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام كه دردهایش را در خود نگه می دارد"

 و سر انجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست .

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند ، گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از انچه سنگینی سینه توست ."

گنجشك گفت " لانه كوچكی داشتم ، ارامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی كسی ام .

 تو همان را هم از من گرفتی . این توفان بی موقع چه بود ؟

چه می خواستی از لانه محقرم كجای دنیا را گرفته بود ؟

 و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست. سكوتی در عرش طنین انداز شد .

فرشتگان همه سر به زیر انداختند .

خدا گفت " ماری در راه لانه ات بود . خواب بودی .

باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند . آنگاه تو از كمین مار پر گشودی .

گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود .

خدا گفت " و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی .

اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود .

 ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت . های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد.